Αρθρογραφία

 
Στις 21 Σεπτεμβρίου 1921, στην Αμάσεια, η κεμαλική κυβέρνηση καταδίκασε σε θάνατο την πνευματική, οικονομική, πολιτική και εκκλησιαστική ηγεσία του Πόντου. Στην πλατεία της πόλης στήθηκαν οι αγχόνες και η αφρόκρεμα του Πόντου δίκαια κατέλαβε ξεχωριστή θέση στη χωρία των εθνομαρτύρων και της ιστορίας μας. Τον ίδιο μήνα και χρόνο έχουμε και την εξορία των Σανταίων στο Χουνούζ και τις άλλες περιοχές της Μικράς Ασίας. Ως ελάχιστο μνημόσυνο, δανείζομαι από την εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΠΟΝΤΟΣ του Βατούμ την συνέντευξη που έδωσε μία απλή σανταία γυναίκα: "Ελεύθερος Πόντος 9.10.1919"
 
 
Η Ελλάδα αποτελεί μια χώρα με έντονη ποικιλομορφία και πολιτιστικό πλουραλισμό, τόσο τις τελευταίες δεκαετίες κατά την περίοδο έντονης μετανάστευσης ως χώρα υποδοχής, όσο και παλαιότερα ως χώρα επιστροφής. Η πληθυσμιακή ομάδα των Ποντίων ουσιαστικά πλαισίωσε και τις δυο αυτές περιόδους, πρώτα ως πρόσφυγες μετά την συνθήκη της Λωζάννης το 1922 και έπειτα ως παλιννοστούντες από την πρώην Σοβιετική Ένωση. Στην παρούσα έρευνα μελετήθηκαν οι απόψεις μαθητών (Ν=404) πρώτης και δεύτερης βαθμίδας για τον Πόντιο ως πρόσφυγα-ξένο. Από τα αποτελέσματα φάνηκε πως η ηλικία, η καταγωγή και η συμμετοχή ή μη σε πολιτιστικά σωματεία συσχετίζονται με τις στάσεις των μαθητών, ενώ η ηλικία με στερεότυπα φυλής.
 
 
Tο συγκεκριμένο κείμενο σκοπό έχει να αναδείξει την πολύπλευρη πολιτική, οικονομική, γεωπολιτική και στρατιωτική δραστηριότητα της Γερμανίας στη Μικρά Ασία. Πιο συγκεκριμένα καταγράφει, κυρίως μέσα από γερμανικές και αυστριακές πηγές, την επίτευξη της ιδέας του παγγερμανισμού με πρωταγωνιστές τον κυβερνητικό μηχανισμό του Βερολίνου, την πολυπληθή παρουσία και δράση των γερμανών διπλωματών, των εξειδικευμένων και στρατευμένων επιστημόνων, των γερμανικών τραπεζών, των εμπορικών αντιπροσώπων και των στρατιωτικών αποστολών στα εδάφη της Oθωμανικής Aυτοκρατορίας.
 
 
Βρισκόμαστε στο ξεκίνημα του αγώνα για την αναγνώριση της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Τα πρώτα βήματα είναι προς τη σωστή κατεύθυνση. Δε βρήκαμε ακόμη το δρόμο μας. Μας λείπει η γνώση. Δεν έχουμε ιστορική παιδεία. Από μόνοι μας δε διαβάζουμε. Είναι τραγικά λυπηρό. Τα ποντιακά σωματεία συνεχίζουν να αφιερώνουν όλο το χρόνο τους μόνο στο χορό και το τραγούδι. Δε φτάνει η 19η Μαου με την ισχνή παρουσία μας στις εκδηλώσεις μνήμης, για να λέμε ότι κάνουμε το χρέος μας. Έχω γράψει 22 βιβλία για την γενοκτονία μας. Έχουν γράψει και άλλοι συνάδελφοι. Όμως συγκριτικά με τις εκδόσεις των Εβραίων και των Αρμενίων είμαστε μία σταγόνα μέσα στον Ωκεανό.
 
 
Το προσφυγικό είναι ένα θέμα που απασχολεί αιώνες την ανθρωπότητα. Οι μετακινήσεις ανθρώπων αποτελούν μια πραγματικότητα, τα βιώματα της οποίας μεταφέρονται από γενιά σε γενιά. Στην παρούσα έρευνα μελετήθηκαν οι απόψεις μαθητών (Ν=170) δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης με αφορμή έναν πίνακα αφιερωμένο στη γενοκτονία του ποντιακού ελληνισμού το 1922. Από τα αποτελέσματα φάνηκε πως ο μαθητικός πληθυσμός, αποτελεί μια ομάδα που επιδεικνύει ανοχή και ενσυναίσθηση στο προσφυγικό και μεταναστευτικό θέμα, με τους μαθητές των ενιαίων λυκείων να συνδέουν στενά τις έννοιες του μετανάστη και του πρόσφυγα είτε με προσωπικά βιώματα δικά τους ή των προγόνων τους, είτε με την σημερινή κατάσταση που έχει δημιουργηθεί από το φαινόμενο της οικονομικής κρίσης στη χώρα μας.
 

 

Η Μικρασιάτισσα, η γυναίκα του ξεριζωμού και της προσφυγιάς που αγωνίστηκε, πολέμησε και νίκησε, ήταν το κύριο θέμα του συμποσίου που διεξήγαγαν ο Δήμος Νέας Ιωνίας και το Κέντρο Σπουδής και Ανάδειξης Μικρασιατικού Πολιτισμού (ΚΕΜΙΠΟ). Το 7ο Συμπόσιο του ΚΕΜΙΠΟ περιλάμβανε ένα τριήμερο (27-29 Νοεμβρίου) με εισηγήσεις επιφανών προσώπων για «τη θέση και το ρόλο της Μικρασιάτισσας κατά τους νεότερους χρόνους, έως το 1922».

Η Ελλάδα αποτελεί μια χώρα με έντονη ποικιλομορφία και πολιτιστικό πλουραλισμό, τόσο τις τελευταίες δεκαετίες κατά την περίοδο έντονης μετανάστευσης ως χώρα υποδοχής, όσο και παλαιότερα ως χώρα επιστροφής. Η πληθυσμιακή ομάδα των Ποντίων ουσιαστικά πλαισίωσε και τις δυο αυτές περιόδους, πρώτα ως πρόσφυγες μετά την συνθήκη της Λωζάννης το 1922 και έπειτα ως παλιννοστούντες από την πρώην Σοβιετική Ένωση. Στην παρούσα έρευνα μελετήθηκαν οι απόψεις μαθητών (Ν=404) πρώτης και δεύτερης βαθμίδας για τον Πόντιο ως πρόσφυγα-ξένο. Από τα αποτελέσματα φάνηκε πως η ηλικία, η καταγωγή και η συμμετοχή ή μη σε πολιτιστικά σωματεία συσχετίζονται με τις στάσεις των μαθητών, ενώ η ηλικία με στερεότυπα φυλής.


Παλαιότερα άρθρα