Αρθρογραφία

 
Η Ελλάδα αποτελεί μια χώρα με έντονη ποικιλομορφία και πολιτιστικό πλουραλισμό, τόσο τις τελευταίες δεκαετίες κατά την περίοδο έντονης μετανάστευσης ως χώρα υποδοχής, όσο και παλαιότερα ως χώρα επιστροφής. Η πληθυσμιακή ομάδα των Ποντίων ουσιαστικά πλαισίωσε και τις δυο αυτές περιόδους, πρώτα ως πρόσφυγες μετά την συνθήκη της Λωζάννης το 1922 και έπειτα ως παλιννοστούντες από την πρώην Σοβιετική Ένωση. Στην παρούσα έρευνα μελετήθηκαν οι απόψεις μαθητών (Ν=404) πρώτης και δεύτερης βαθμίδας για τον Πόντιο ως πρόσφυγα-ξένο. Από τα αποτελέσματα φάνηκε πως η ηλικία, η καταγωγή και η συμμετοχή ή μη σε πολιτιστικά σωματεία συσχετίζονται με τις στάσεις των μαθητών, ενώ η ηλικία με στερεότυπα φυλής.
 
 
Tο συγκεκριμένο κείμενο σκοπό έχει να αναδείξει την πολύπλευρη πολιτική, οικονομική, γεωπολιτική και στρατιωτική δραστηριότητα της Γερμανίας στη Μικρά Ασία. Πιο συγκεκριμένα καταγράφει, κυρίως μέσα από γερμανικές και αυστριακές πηγές, την επίτευξη της ιδέας του παγγερμανισμού με πρωταγωνιστές τον κυβερνητικό μηχανισμό του Βερολίνου, την πολυπληθή παρουσία και δράση των γερμανών διπλωματών, των εξειδικευμένων και στρατευμένων επιστημόνων, των γερμανικών τραπεζών, των εμπορικών αντιπροσώπων και των στρατιωτικών αποστολών στα εδάφη της Oθωμανικής Aυτοκρατορίας.
 
 
Βρισκόμαστε στο ξεκίνημα του αγώνα για την αναγνώριση της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Τα πρώτα βήματα είναι προς τη σωστή κατεύθυνση. Δε βρήκαμε ακόμη το δρόμο μας. Μας λείπει η γνώση. Δεν έχουμε ιστορική παιδεία. Από μόνοι μας δε διαβάζουμε. Είναι τραγικά λυπηρό. Τα ποντιακά σωματεία συνεχίζουν να αφιερώνουν όλο το χρόνο τους μόνο στο χορό και το τραγούδι. Δε φτάνει η 19η Μαου με την ισχνή παρουσία μας στις εκδηλώσεις μνήμης, για να λέμε ότι κάνουμε το χρέος μας. Έχω γράψει 22 βιβλία για την γενοκτονία μας. Έχουν γράψει και άλλοι συνάδελφοι. Όμως συγκριτικά με τις εκδόσεις των Εβραίων και των Αρμενίων είμαστε μία σταγόνα μέσα στον Ωκεανό.
 
 
Το προσφυγικό είναι ένα θέμα που απασχολεί αιώνες την ανθρωπότητα. Οι μετακινήσεις ανθρώπων αποτελούν μια πραγματικότητα, τα βιώματα της οποίας μεταφέρονται από γενιά σε γενιά. Στην παρούσα έρευνα μελετήθηκαν οι απόψεις μαθητών (Ν=170) δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης με αφορμή έναν πίνακα αφιερωμένο στη γενοκτονία του ποντιακού ελληνισμού το 1922. Από τα αποτελέσματα φάνηκε πως ο μαθητικός πληθυσμός, αποτελεί μια ομάδα που επιδεικνύει ανοχή και ενσυναίσθηση στο προσφυγικό και μεταναστευτικό θέμα, με τους μαθητές των ενιαίων λυκείων να συνδέουν στενά τις έννοιες του μετανάστη και του πρόσφυγα είτε με προσωπικά βιώματα δικά τους ή των προγόνων τους, είτε με την σημερινή κατάσταση που έχει δημιουργηθεί από το φαινόμενο της οικονομικής κρίσης στη χώρα μας.
 

 

Η Μικρασιάτισσα, η γυναίκα του ξεριζωμού και της προσφυγιάς που αγωνίστηκε, πολέμησε και νίκησε, ήταν το κύριο θέμα του συμποσίου που διεξήγαγαν ο Δήμος Νέας Ιωνίας και το Κέντρο Σπουδής και Ανάδειξης Μικρασιατικού Πολιτισμού (ΚΕΜΙΠΟ). Το 7ο Συμπόσιο του ΚΕΜΙΠΟ περιλάμβανε ένα τριήμερο (27-29 Νοεμβρίου) με εισηγήσεις επιφανών προσώπων για «τη θέση και το ρόλο της Μικρασιάτισσας κατά τους νεότερους χρόνους, έως το 1922».

Η Ελλάδα αποτελεί μια χώρα με έντονη ποικιλομορφία και πολιτιστικό πλουραλισμό, τόσο τις τελευταίες δεκαετίες κατά την περίοδο έντονης μετανάστευσης ως χώρα υποδοχής, όσο και παλαιότερα ως χώρα επιστροφής. Η πληθυσμιακή ομάδα των Ποντίων ουσιαστικά πλαισίωσε και τις δυο αυτές περιόδους, πρώτα ως πρόσφυγες μετά την συνθήκη της Λωζάννης το 1922 και έπειτα ως παλιννοστούντες από την πρώην Σοβιετική Ένωση. Στην παρούσα έρευνα μελετήθηκαν οι απόψεις μαθητών (Ν=404) πρώτης και δεύτερης βαθμίδας για τον Πόντιο ως πρόσφυγα-ξένο. Από τα αποτελέσματα φάνηκε πως η ηλικία, η καταγωγή και η συμμετοχή ή μη σε πολιτιστικά σωματεία συσχετίζονται με τις στάσεις των μαθητών, ενώ η ηλικία με στερεότυπα φυλής.

Το βιβλίο αυτό, καρπός πολυετούς έρευνας, εμφανίζεται στην πιο κατάλληλη ώρα. Είναι η καλύτερη απάντηση στις απαράδεκτες θέσεις του ανιστόρητου και άκρως επικίνδυνου Υπουργού Παιδείας, Νίκου Φίλη. Οι δηλώσεις του είναι παλιές, από τον Αύγουστο του 2014. Εμείς όμως ξυπνήσαμε έντεκα μήνες αργότερα. Γνωρίζαμε ότι ήταν πρωτοπαλίκαρο το ΣΥΡΙΖΑ και ότι θα έπαιζε πρωταγωνιστικό ρόλο μετά τις εκλογές. Γιατί δεν αντιδράσαμε νωρίτερα, γιατί δεν ενημερώσαμε τους προσφυγικής καταγωγής ψηφοφόρους ποιους εθνοσωτήρες εκλέγουμε, για να μας αντιπροσωπεύουν στο Κοινοβούλιο; Λυπάμαι, αλλά έχουμε και εμείς ευθύνη για την ιστορική, ηθική, κοινωνική, πολιτισμική και πολιτική παρακμή. Από το νέο πνευματικό μας παιδί παραθέτω ένα απόσπασμα, το οποίο αφιερώνω στους 353.000 νεκρούς μας. Όσο για τον Υπουργό μας του αφιερώνω το τραγούδι του συμφοιτητή μου Νίκου Άσημου: Χαιρετίσματα στην εξουσία, εγώ κρατάω την ουσία και ονειρεύομαι.